خط مشی الکترونیکی اقتصاد دیجیتال جدید

فن آوری های دیجیتال بحث در مورد آینده اقتصاد را تحت تأثیر قرار می دهند. سیاست پولی و وسیله نقلیه اصلی آن ، پول ، از این قاعده مستثنی نیست. محصولات بیشتر و بیشتر از طریق اینترنت فروخته می شوند و از پول نقد کمتر و کمتر استفاده می شود. این اقتصاد دیجیتال جدید تقاضای جدیدی را در بخش مالی ایجاد می کند و پول دیجیتال به عنوان وسیله جدیدی برای پرداخت که برای مصرف کنندگان جذاب است ، ظاهر می شود. چگونه این همه بر سیاست پولی تأثیر می گذارد؟بانک های مرکزی می توانند در مورد آن چه کاری انجام دهند (و چه کاری انجام می دهند)؟

محتوای موجود در Adrià Morron Salmeron ریکارد موریلو گیلی 17 اکتبر 2019

در این مقاله پول دیجیتال خصوصی ، سیاست پولی و ثبات مالی: محدودیت ها و خطرات

به زبان ساده ، پول دیجیتال بازنمایی «دیجیتال» اشکال فیزیکی پول فیات (مانند صورتحساب 1 دلاری یا یک سکه 2 یورو) است. 1 اما ادغام گسترده آن در "زندگی دیجیتال" ما (به یک پروفایل فیس بوک یا اینستاگرام فکر کنید) ، هزینه های پایین معامله و تأثیرات شبکه آن (شرکت هایی که در نظر دارند پول های دیجیتالی مانند فیس بوک را راه اندازی کنند ، یک پایگاه کاربر عظیم دارند) آن را جذاب می کنندبرای مصرف کنندگان و مشاغل. 2

با این حال ، کاربران پول دیجیتال صادر شده توسط صادرکنندگان خصوصی با چهار منبع اصلی ریسک روبرو هستند:

1. نقدینگی: به عنوان مثال ، اگر هر واحد از یک رمزنگاری توسط مجموعه ای از دارایی های مشخص شده به یورو پشتیبانی شود ، صادرکننده ظرفیت فروش این دارایی ها را خواهد داشت و رمزنگاری را به یورو تبدیل می کند ، برای آن دسته از کاربرانی که مایل به انجام این کار هستند ،حتی در مواقع تقاضای زیاد یا استرس مالی؟

2. پیش فرض: اگر صادرکننده خصوصی شکست بخورد ، چه اتفاقی برای ارزهای رمزنگاری شده توسط کاربران می افتد؟

3. ارزش: بگذارید تصور کنیم که دارایی هایی که Cryptocurrency (به عنوان مثال ، اوراق قرضه حاکمیتی در یورو آمده است) ناگهان ارزش خود را از دست می دهند. به طور واقعی ، صادرکننده پول دیجیتالی بیشتری نسبت به آنچه بدهکار است صادر کرده است (با توجه به ارزش جدید دارایی هایی که عرضه آن را به دست می آورند). در نتیجه ، می توان مجبور شد که رمزنگاری را کاهش دهد (تبادل آن برای یورو کمتر از آنچه در ابتدا ایجاد کرده بود) ، که می تواند منجر به ضرر برای کاربران خود شود.

4- قدرت بازار: ماهیت پول منجر به تأثیرات شبکه می شود (هرچه بازیکنان بیشتری از ارز استفاده می کنند ، به عنوان وسیله ای برای پرداخت جذاب تر است) ، که می تواند منجر به انحصار طبیعی شود: یک ارز برای «قاعده» همهمبادلهبنابراین ، در صورت عدم وجود مقررات کافی ، صادرکننده می تواند موانع ورود را تعیین کرده و درآمد را از کاربران رمزنگاری خود استخراج کند.

این خطرات فردی برای کاربر نیز منجر به خطرات دیگری می شود که به طور کلی بر جامعه تأثیر می گذارد. به طور خاص ، از دیدگاه سیاست های اقتصادی ، این موارد شامل دو خطر زیر است:

1. از دست دادن کنترل بر سیاست پولی: اگر یک رمزنگاری صادر شده توسط یک صادرکننده خصوصی بر ارز بانک مرکزی حاکم باشد ، توانایی بانک مرکزی را برای تأثیرگذاری بر عرضه پول و نرخ بهره که واقعاً بر مصرف کنندگان ، پس انداز و سرمایه گذاران تأثیر می گذارد ، از بین می برد. اقتصادچند نمونه:

• «دلاری الکترونیکی» اقتصاد: این تعویض شبیه به برخی از اقتصادهایی است که در آن دلار آمریکا ، به جای ارز محلی ، وسیله اصلی مبادله به دلیل عدم اعتماد به نفس جمعیت در نهادهای آنها است. به همان روشی که شرایط مالی این اقتصادها به سمت صدای فدرال رزرو ایالات متحده حرکت می کند ، در دنیای پول دیجیتال شرایط مالی تحت تأثیر صادرکننده خصوصی ارزهای رمزنگاری خواهد شد.
• Procyclicality (یک خطر مرتبط با stablecoins): بیشتر Stablecoins ، مانند Libra ، با انتخاب ارزها و دارایی های کم خطر (مانند اوراق قرضه حاکمیت ایالات متحده یا آلمانی) پشتیبانی می شوند. بنابراین ، در یک مرحله گسترده از اقتصاد ، بازیکنان اقتصاد خواستار تابلوی بیشتری هستند و در نتیجه افزایش خرید دارایی هایی که از آنها حمایت می کنند ، افزایش می یابد. به گفته برخی از نویسندگان ، 3 این امر فشار رو به پایین بر نرخ بهره آنها اعمال می شود ، که به نوبه خود می تواند بازخوردی را برای مرحله انبساطی فراهم کند و مانع اجرای سیاست پولی مورد نظر شود.

2. خطرات ثبات مالی:

• منبع ریسک سیستمیک: اگر یک رمزنگاری خصوصی حاکم بر بخش قابل توجهی از معاملات باشد ، یک شکست احتمالی یا ضعف صادرکننده بر کل سیستم پرداخت های بین المللی تأثیر می گذارد.
• اختلال در سیستم بانکی: پول دیجیتال جایگزینی برای سپرده های بانکی برای خانوارها و شرکت ها برای ذخیره پس انداز خود ارائه می دهد. بنابراین ، استفاده گسترده از پول دیجیتال باعث می شود بخش سنتی بانکی برای رقابت برای سپرده ها و جستجوی منابع جایگزین بودجه (بدون شک ، پایدار تر). این می تواند هزینه اعتبار را افزایش داده و ریسک بیشتری را ترغیب کند.

• 1. در این مقاله ، هنگامی که ما در مورد «پول دیجیتال» صحبت می کنیم ، ما شامل سپرده و حساب های بانکی نمی شویم.
• 2. به T. Adrian (2019) مراجعه کنید.«Stablecoins ، ارزهای دیجیتال بانک مرکزی و پرداخت های مرزی: نگاهی جدید به سیستم پولی بین المللی" ، سخنرانی در کنفرانس بانک ملی صندوق بین المللی پول. علاوه بر این ، در کشورهایی که دارای سیستم های نهادی شکننده هستند ، برای جمعیت متداول است که اعتماد به نفس بیشتری نسبت به شرکت های چند ملیتی که پول دیجیتالی را تأمین می کنند نسبت به موسسات خود داشته باشند.
• 3. به M. Pettis (2019) مراجعه کنید."Libra Facebook: آیا جهان به پول بدون اصطکاک احتیاج دارد؟". موقوفه کارنگی برای صلح بین المللی.

بانک های مرکزی چه کاری می توانند انجام دهند؟

بانک های مرکزی نقش مهمی در تعریف محیط جدید ماکروفی مالی دارند: کدام پول دیجیتال اتخاذ شده است و میزان تأثیر آن بر سیستم مالی همانطور که ما آن را می شناسیم.

در گذشته ، بانک های مرکزی به انحصار صدور اسکناس ها پایان می دادند و تا به امروز یک سیستم پرداخت های واحد و ایمن را تضمین می کردند که در دسترس کل جمعیت باشد. بنابراین ، یک جایگزین طبیعی برای ارزهای رمزنگاری خصوصی ، بانک مرکزی است که ارز دیجیتالی خود را صادر می کند.

به طور گسترده ، یک ارز دیجیتالی بانک مرکزی (CBDC) می تواند بانک مرکزی را که حساب های جاری را مستقیماً به خانوارها و مشاغل باز می کند ، درگیر کند: برای مصرف کننده ، این می تواند شبیه به سیستم فعلی سپرده ها و نقل و انتقالات بانکی باشد ، با این تفاوت که فعلی آنهاحساب در بانک مرکزی برگزار می شود.

در حالی که این ممکن است یک گام طبیعی به نظر برسد ، این گزینه به بانک مرکزی نیاز دارد تا نقش غیرطبیعی فعال ایفا کند: جذب مشتری ، بررسی اطلاعات شخصی آنها و تعامل با آنها ، توسعه فناوری و غیره. اینها کارهایی هستند که در آن یک بانک مرکزی فاقد تجربه است وکه همچنین می تواند شهرت آنها را در معرض خطر قرار دهد.

به همین دلیل ، برخی از پیشنهادات برای CBDC مصنوعی پدید آمده است: 4

• بانک مرکزی زیرساخت هایی را برای CBDC ایجاد می کند که در آن صادرکنندگان خصوصی پول دیجیتال (که می تواند شامل موسسات مالی سنتی باشد) روشهای پرداخت آنها را در بر می گیرد:

• با اجازه دسترسی به چندین صادرکننده ، این امر باعث می شود رقابت در بازار باشد.
• برای اطمینان از امنیت ارز و حفظ کنترل بر تأمین پول ، بانک مرکزی باید صادرکنندگان را ملزم کند تا 100 ٪ از ارز خود را با ذخایر در بانک مرکزی پس بگیرند. 5
• این امر می تواند بیشترین مزایای رقابتی بخش خصوصی (به عنوان مثال مدیریت مشتری و نوآوری) و بانک مرکزی (نظارت و تنظیم ، اعتبار و اعتماد) را داشته باشد.

• CBDC یک کانال مستقیم برای انتقال خط مشی پولی ارائه می دهد:

• به عنوان نمونه ، اگر بانک مرکزی متناسب باشد ، می تواند یک ارز دیجیتالی برای پرداخت هزینه های بهره و تنظیم چنین پرداخت هایی به عنوان بخشی از سیاست پولی خود صادر کند.
• علاوه بر این ، CBDC که به طور کامل جایگزین پول نقد می شود ، به بانک مرکزی این امکان را می دهد تا نرخ بهره را به میزان منفی بیشتری نسبت به آنچه امروز امکان پذیر است ، کاهش دهد.

• با این حال ، CBDC همچنین منجر به خطرات در سطح ماکروفینوسی می شود:

• پرواز سپرده: همانطور که در مورد ارز دیجیتال خصوصی ، CBDC جایگزینی برای سپرده های بانکی ارائه می دهد. در دوره های استرس ، CBDC می تواند به عنوان ایمن تر تلقی شود ، زیرا اگرچه لزوماً توسط چیزی مانند صندوق ضمانت سپرده محافظت نمی شود ، اما توسط ذخایر سپرده شده در بانک مرکزی پشتیبانی می شود. این می تواند خروج سپرده های بانکهای تجاری را به سمت صادرکنندگان CBDC و بنابراین به طور غیرمستقیم نسبت به بانک مرکزی تشویق کند. 6
• هماهنگی بین المللی: دیجیتالی شدن موانع فیزیکی را برطرف می کند ، در نتیجه انتخاب یک کاربر برای انتخاب CBDC که بدون توجه به صلاحیت ، بهترین آنها را انتخاب می کند. به عبارت دیگر ، این رقابت بیشتر بین CBDC ها ایجاد می کند و بنابراین ، نیاز به هماهنگی بین المللی بیشتری در سیاست های پولی دارد.

• 4. به T. Adrian (2019) مراجعه کنید.«از stablecoins گرفته تا ارزهای دیجیتال بانک مرکزی». وبلاگ صندوق بین المللی پول.
• 5- با ضریب ذخیره 100 ٪ ، این ارائه دهندگان اعتبار نمی دهند: آنها به پردازش پرداخت ها محدود می شوند.
• 6. در این سناریو ، بانک مرکزی می تواند با تزریق نقدینگی به بانکهای تجاری ، سیستم را تثبیت کند (تزریق هایی که با افزایش ذخایر که بانک مرکزی به دلیل پرواز سپرده دریافت می کند ، متعادل می شود).

ابتکارات بانک مرکزی

در مواجهه با کاهش فعلی در استفاده از ارز فیزیکی و ظهور ابتکارات خصوصی که می تواند خطرات مختلفی را در پی داشته باشد ، برخی از بانکهای مرکزی قبلاً امکان صدور پول دیجیتال را ارزیابی کرده اند: 7

• سوئد: بانک مرکزی سوئد (Riksbank) از اولین کسانی بود که به دنبال فروپاشی در استفاده از پول نقد ، احتمال صدور ارز دیجیتالی خود را مطالعه کرد (معمول است که مشاغل را پیدا کنید که آن را قبول نمی کنند). این پیشرفت در پروژه E-Krona پیشرفت چشمگیری داشته و آن را به پارلمان سوئد ارائه داده است ، که باید در مورد نیاز بانک مرکزی برای «نعنا» یک CBDC تصمیم بگیرد. Riksbank هنوز در مورد طراحی خود تصمیم نگرفته است (خواه کاربران بتوانند حساب خود را در خود بانک مرکزی باز کنند یا نسخه ای نزدیک به CBDC مصنوعی).
• اروگوئه: در سال 2017 ، بانک مرکزی اروگوئه ارز دیجیتالی خود (E-PESO) را در یک آزمایش آزمایشی شش ماهه راه اندازی کرد که تعداد Pesos E را که می توان صادر کرد ، محدود کرد. E-Peso ویژگی های CBDC مصنوعی را داشت ، اما فقط یک صادرکننده خصوصی می توانست به سیستم عامل دسترسی پیدا کند. به همین دلیل ، هیچ رقابت بین صادرکنندگان مختلف وجود نداشت ، با تمام مزایایی از نظر نوآوری که این امر ایجاد می کند. با این وجود ، این نتیجه گیری که بانک مرکزی از این پروژه گرفته شده نسبتاً مثبت بوده است.

همانطور که این نمونه ها نشان می دهند ، بانک های مرکزی شروع به کشف امکاناتی که فن آوری های دیجیتال برای پول و بنابراین ، برای سیاست های پولی ارائه می دهند. ظهور پیشنهادهای خصوصی مانند Libra فیس بوک اهمیت بانکهای مرکزی را برای حمایت از تعهد تاریخی خود به عملکرد مناسب سیستم پرداخت نشان می دهد.

• 7. بانک مرکزی اروپا و فدرال رزرو پیشنهادات خود را ارائه نکرده اند ، اگرچه مقامات مختلف آنها پتانسیل فن آوری های مربوط به پول دیجیتال را تشخیص داده و اهمیت نظارت بر توسعه آنها را برجسته می کنند.
• 8. M. Bergara and J. Ponce (2018). 7. ارز دیجیتال بانک مرکزی: پرونده E-Peso اروگوئه ، در «آیا ما به ارز دیجیتال بانک مرکزی احتیاج داریم؟»n ° 82.