سردرگمی کل: واگرایی از رتبه بندی های ESG *

Florian Berg ، Julian F Kölbel ، Roberto Rigobon ، سردرگمی جمع: واگرایی از رتبه بندی ESG ، بررسی امور مالی ، جلد 26 ، شماره 6 ، نوامبر 2022 ، صفحات 1315 1344 ، https://doi.org/10. 1093/rof/RFAC033333

خلاصه

در این مقاله به بررسی واگرایی رتبه بندی های زیست محیطی ، اجتماعی و حاکمیتی (ESG) بر اساس داده های شش آژانس رتبه بندی برجسته ESG: Kinder ، Lydenberg و Domini (KLD) ، Sustainalytics ، ESG Moody (Vigeo-EIRIS) ، S& P Global (RobecosamamaMaMAM (RobecosamosamaM)) ، پالایش (Asset4) و MSCI. ما واگرایی رتبه بندی را مستند می کنیم و روشهای مختلف را بر روی یک طبقه بندی مشترک از مقوله ها قرار می دهیم. با استفاده از این طبقه بندی ، ما واگرایی را در سهم دامنه ، اندازه گیری و وزن تجزیه می کنیم. اندازه گیری 56 ٪ از واگرایی ، دامنه 38 ٪ و وزن 6 ٪ را به خود اختصاص می دهد. با تجزیه و تحلیل بیشتر دلایل واگرایی اندازه گیری ، ما یک اثر Rater را تشخیص می دهیم که در آن نمای کلی یک شرکت از یک شرکت بر اندازه گیری دسته های خاص تأثیر می گذارد. این نتایج نیاز به توجه بیشتر به نحوه تولید داده های زیربنایی ESG دارد.

1. معرفی

ارائه دهندگان رتبه بندی محیط زیست ، اجتماعی و حاکمیتی (ESG) 1 به مؤسسات تأثیرگذار تبدیل شده اند. در مجموع 3،038 سرمایه گذار به نمایندگی از بیش از 100 تریلیون دلار دارایی های ترکیبی ، تعهد به ادغام اطلاعات ESG در تصمیمات سرمایه گذاری خود را امضا کرده اند (PRI ، 2020). سرمایه گذاری پایدار به سرعت و صندوق های متقابل در حال رشد است که با توجه به رتبه بندی ESG سرمایه گذاری های قابل توجهی را تجربه می کنند (Hartzmark and Sussman ، 2019). با توجه به این روندها ، بیشتر و بیشتر سرمایه گذاران برای به دست آوردن ارزیابی شخص ثالث از عملکرد ESG شرکت ها به رتبه بندی ESG اعتماد می کنند. تعداد فزاینده ای از مطالعات دانشگاهی برای تجزیه و تحلیل تجربی خود به رتبه بندی ESG متکی است (به عنوان مثال ، Servaes and Tamayo ، 2013 ؛ Flammer ، 2015 ؛ Liang and Reeboog ، 2017 ؛ Lins ، Servaes و Tamayo ، 2017 ؛ Albuquerque ، Koskinen و Zhang، 2019). در نتیجه ، رتبه بندی های ESG به طور فزاینده ای بر تصمیمات تأثیر می گذارد ، با تأثیرات بالقوه بسیار دور بر قیمت دارایی ها و سیاست های شرکت ها.

با این حال، همانطور که قبلا در Chatterji و همکاران نشان داده شده است، رتبه بندی های ESG از ارائه دهندگان مختلف به طور عمده با هم اختلاف دارند.(2016). ما این یافته را در مجموعه داده های خود تأیید می کنیم، جایی که همبستگی بین رتبه بندی ESG از 0. 38 تا 0. 71 متغیر است. این بر اساس رتبه بندی های ESG از شش رتبه دهنده مختلف است: KLD، Sustainalytics، Moody's ESG (قبلا Vigeo-Eiris)، S& P Global (قبلاً RobecoSAM)، Refinitiv (قبلا Asset4) و MSCI. این اختلاف چند پیامد مهم دارد. اول، ارزیابی عملکرد ESG شرکت ها، صندوق ها و پرتفوی ها را دشوار می کند، که هدف اصلی رتبه بندی ESG است. دوم، واگرایی رتبه بندی ESG انگیزه شرکت ها را برای بهبود عملکرد ESG کاهش می دهد. شرکت ها سیگنال های متفاوتی را از آژانس های رتبه بندی دریافت می کنند که در مورد اقداماتی که انتظار می رود و توسط بازار ارزش گذاری می شود. این ممکن است منجر به سرمایه گذاری کم در فعالیت های بهبود ESG از قبل شود. سوم، بازارها کمتر احتمال دارد که عملکرد ESG شرکت ها را پس از مدتی قیمت گذاری کنند. عملکرد ESG ممکن است اساساً به ارزش مرتبط باشد یا از طریق سلیقه سرمایه گذار بر قیمت دارایی تأثیر بگذارد (هینکل، کراوس و زچنر، 2001). با این حال، در هر دو مورد، واگرایی رتبه بندی ها، تأثیر عملکرد ESG را بر قیمت دارایی ها پراکنده می کند. چهارم، اختلاف نظر نشان می دهد که ارتباط دادن پاداش مدیر عامل به عملکرد ESG دشوار است. احتمالاً قراردادها ناقص هستند و مدیران عامل ممکن است برای یک رتبه بندی خاص بهینه سازی کنند در حالی که در سایر مسائل مهم ESG عملکرد ضعیفی دارند - یعنی ممکن است مدیران عامل "به هدف تعیین شده توسط رتبه بندی برسند" اما "نقطه" بهبود عملکرد ESG شرکت را به طور گسترده تر از دست بدهند.. در نهایت، واگرایی رتبه بندی ها چالشی را برای تحقیقات تجربی ایجاد می کند، زیرا استفاده از یک ارزیابی کننده در مقابل دیگری ممکن است نتایج و نتیجه گیری های مطالعه را تغییر دهد. واگرایی رتبه بندی های ESG باعث ایجاد عدم قطعیت در هر تصمیمی می شود که بر اساس رتبه بندی های ESG گرفته می شود و بنابراین، چالشی برای طیف وسیعی از تصمیم گیرندگان است.

در این مقاله به بررسی آنچه که باعث واگرایی از رتبه بندی پایداری می شود ، می پردازد. Chatterji و همکاران.(2016) اولین قدم مهم را در این زمینه برداشته است ، دو دلیل برای واگرایی را ارائه می دهد: آنچه که رأی دهندگان ESG برای اندازه گیری انتخاب می کنند ، و اینکه آیا آن را به طور مداوم اندازه گیری می کند ، که نویسندگان آن را "نظریه پردازی" و "تعامل" می نامند. در تجزیه و تحلیل تجربی خود ، نویسندگان نشان می دهند که هر دو تفاوت در نظریه پردازی و کم تحرک کم نقش دارند. با این حال ، تجزیه و تحلیل آنها تا چه اندازه هر یک از این مؤلفه ها واگرایی را باز می کند. در نتیجه ، هنوز مشخص نیست که آیا بیان بهتر آنچه اندازه گیری می شود می تواند واگرایی را برطرف کند یا اینکه آیا اندازه گیری خود مشکل اصلی است یا خیر. دلیل اصلی این شکاف باقی مانده این است که Chatterji و همکاران.(2016) به یک مجموعه داده متکی است که فقط شامل یک زیر مجموعه کوچک از شاخص های زیرین است که رتبه بندی های مختلف ESG را تشکیل می دهد. برای پیشرفت در این جبهه ، این مقاله تجزیه کمی از واگرایی رتبه بندی ESG را ارائه می دهد ، با تکیه بر شش رتبه ESG به همراه مجموعه کامل 709 شاخص زیرین.

ما سه منبع مجزا از واگرایی را شناسایی می کنیم."واگرایی دامنه" به وضعیتی اشاره دارد که رتبه بندی ها بر اساس مجموعه های مختلف ویژگی ها بنا شده است. یک آژانس رتبه بندی ممکن است شامل فعالیت های لابی باشد ، در حالی که ممکن است دیگری نباشد ، باعث می شود این دو رتبه بندی واژگون شود."واگرایی اندازه گیری" به شرایطی اشاره دارد که آژانس های رتبه بندی با استفاده از شاخص های مختلف ، همان ویژگی را اندازه گیری می کنند. به عنوان مثال ، شیوه های کار یک شرکت می تواند بر اساس گردش نیروی کار یا تعداد پرونده های دادگاه مربوط به نیروی کار علیه شرکت ارزیابی شود. سرانجام ، "واگرایی وزن" هنگامی ظاهر می شود که آژانس های رتبه بندی در مورد اهمیت نسبی صفات ، دیدگاه های مختلفی را نشان می دهند. به عنوان مثال ، شاخص شیوه های کار ممکن است با وزن بیشتر از شاخص لابی ، وارد رتبه نهایی شود. سهم دامنه ، اندازه گیری و واگرایی وزن در هم تنیده است و تفسیر تفاوت بین دو رتبه ESG را دشوار می کند.

ما در سه مرحله به مشکل می پردازیم. ابتدا، ما تمام 709 شاخص ارائه شده توسط ارائه دهندگان داده های مختلف را در یک طبقه بندی مشترک از شصت و چهار دسته طبقه بندی می کنیم. این طبقه بندی مرحله ای حیاتی در روش شناسی ما است، زیرا به ما اجازه می دهد تا محدوده دسته بندی های تحت پوشش هر رتبه بندی را مشاهده کنیم و اندازه گیری های ارزیاب های مختلف را در همان دسته مقایسه کنیم. هر زمان که حداقل دو شاخص از آژانس های رتبه بندی مختلف به یک ویژگی مرتبط باشند، یک دسته ایجاد می کنیم. بر اساس طبقه بندی، امتیازات دسته های مخصوص رتبه دهنده را با میانگین گیری شاخص هایی که به همان دسته اختصاص داده شده اند، محاسبه می کنیم. دوم، ما رتبه بندی اصلی را در آن دسته بندی ها پس می گیریم. مدل های رگرسیون نسخه های برازش رتبه بندی های اصلی را به دست می دهند و می توانیم این رتبه بندی های برازش را با یکدیگر مقایسه کنیم. سوم، ما واگرایی را به سهم های دامنه، اندازه گیری و وزن تجزیه می کنیم.

مطالعه ما سه نتیجه دارد. اول، نشان می دهیم که می توان قانون تجمیع ضمنی مورد استفاده توسط آژانس های رتبه بندی را با دقت 79 تا 99 درصد بر اساس طبقه بندی رایج ما تخمین زد. این نشان می دهد که اگرچه رتبه بندی های ESG ساختارهای ناسازگاری دارند، اما می توان آن ها را در چارچوبی سازگار قرار داد که به طور دقیق نشان می دهد که چقدر و به چه دلیل رتبه بندی ها متفاوت هستند. دوم، ما متوجه می شویم که واگرایی اندازه گیری، محرک اصلی واگرایی رتبه بندی است و 56 درصد از واگرایی را شامل می شود. واگرایی دامنه نیز مهم است، 38٪، در حالی که واگرایی وزن تنها 6٪ کمک می کند. سوم، ما متوجه شدیم که واگرایی اندازه گیری تا حدی ناشی از "اثر ارزیاب" است. این همچنین به عنوان "اثر هاله" شناخته می شود، به این معنی که شرکتی که در یک دسته امتیاز بالایی دریافت می کند، احتمال بیشتری دارد که امتیازات بالایی را در تمام دسته های دیگر از همان رتبه دهنده دریافت کند. اثر ارزیاب قابل توجه است. با کنترل اینکه کدام شرکت رتبه بندی می شود و در چه دسته بندی شرکت رتبه بندی می شود، اثر ارزیاب 15 درصد از تغییرات امتیازات طبقه بندی را توضیح می دهد.

ما چندین چک استحکام انجام می دهیم. اول ، ما حساسیت نتایج به طبقه بندی خود را ارزیابی می کنیم. طبقه بندی تقریب است زیرا بیشتر رأی دهندگان داده های خام خود را به اشتراک نمی گذارند و مطابقت با شاخص ها با همان واحدها را غیرممکن می کند. با این حال ، محدود کردن تجزیه و تحلیل به شاخص های کاملاً یکسان باعث می شود که واگرایی کاملاً به دلیل دامنه باشد - یعنی صفر زمین مشترک بین رأی دهندگان ESG وجود دارد - که وضعیت واقعی را منعکس نمی کند. بنابراین ، ما از یک طبقه بندی استفاده می کنیم که با شاخص ها با ویژگی مطابقت دارد. برای رد اینكه داوری ذهنی ما نتایج را به دنبال دارد ، ما شاخص ها را مطابق با طبقه بندی جایگزین ارائه شده توسط هیئت استاندارد حسابداری پایداری (SASB) مرتب می كنیم. 3 نتایج مبتنی بر این طبقه بندی جایگزین با نتایج مبتنی بر طبقه بندی خود ما سازگار است. دوم ، قانون جمع آوری خطی ما خاص صنعت نیست ، در حالی که بیشتر آژانس های رتبه بندی ESG از قوانین جمع آوری خاص صنعت استفاده می کنند. با این حال ، به نظر می رسد این تقریب نسبتاً بی ضرر است زیرا یک قانون خطی ساده به کیفیت بسیار بالایی می رسد. برآوردگرهای غیر خطی پیشرفته تر ، مانند شبکه های عصبی ، نتایج بهتری ندارند. سوم ، تجزیه و تحلیل اصلی ما بر اساس سال 2014 است که اندازه نمونه ما را به حداکثر می رساند و KLD را به عنوان یکی از رتبه بندی هایی که تاکنون در آکادمی استفاده می شود ، شامل می شود. با این حال ، تکرار تجزیه و تحلیل برای سال 2017 بدون KLD نتایج بسیار مشابهی به همراه دارد. چهارم ، ما یک روش تجزیه مبتنی بر رگرسیون را به عنوان یک روش جایگزین ارائه می دهیم ، که از نتایج ما نیز پشتیبانی می کند.

ما تحقیقات موجود را که واگرایی رتبه بندی های ESG را بررسی کرده اند، گسترش می دهیم (چاترجی و همکاران، 2016؛ گیبسون براندون، کروگر و اشمیت، 2021؛ کریستنسن، سرافیم، و سیکوچی، 2022). اولین سهم ما در این ادبیات، تعیین کمیت محرک های واگرایی است. نتایج ما نشان می دهد که واگرایی رتبه بندی ESG در درجه اول ناشی از واگرایی اندازه گیری است و به همین دلیل، حل آن دشوار است. ساده ترین مسئله برای پرداختن به آن اختلاف وزن است. دو رتبه بندی را می توان با همسو کردن طرح های وزن دهی آنها سازگار کرد. با این حال، از آنجایی که واگرایی وزنی تنها 6 درصد به کل واگرایی کمک می کند، تنظیم وزن ها نتیجه کمی خواهد داشت. واگرایی دامنه بسیار مهم تر است اما پرداختن به آن دشوارتر است. واگرایی دامنه حاکی از آن است که دسته ها منحصراً توسط یک ارزیاب اندازه گیری می شوند. بنابراین، تنها با تمرکز ارزیابی ESG بر روی مجموعه ای کاهش یافته از مقوله های رایج، می توان به توافق بیشتر دست یافت. با این وجود، واگرایی اندازه گیری مهم ترین محرک واگرایی حتی در این مجموعه کوچکتر باقی می ماند. بنابراین، پرداختن به واگرایی رتبه بندی ESG نیازمند درک نحوه تولید داده هایی است که مبنای رتبه بندی ESG هستند. سهم دوم ما روشی است که پرداختن به واگرایی رتبه بندی ESG را تسهیل می کند. در سطح شرکت، امکان ردیابی واگرایی به دسته های فردی را فراهم می کند. در سطح کل، امکان شناسایی مقوله هایی را که واگرایی اندازه گیری در آن ها بیشترین اهمیت را دارد، فراهم می کند و زمینه های اولویت دار را برای تحقیقات آینده فراهم می کند. سهم سوم ما کشف یک اثر ارزیاب است. این نشان می دهد که واگرایی اندازه گیری نویز توزیع شده تصادفی نیست، بلکه از الگوهای ارزیابی کننده و خاص شرکت پیروی می کند. این الگوها دلایل ساختاری برای واگرایی اندازه گیری، مانند نحوه سازماندهی سازمان های رتبه بندی کار خود را نشان می دهد.

این نتایج پیامدهای مهمی برای تحقیقات آینده در امور مالی پایدار دارند. رتبه بندی ها و معیارهای ESG یک پایه مهم برای حوزه مالی پایدار است. تئوری پیش بینی می کند که ترجیحات سرمایه گذار برای ESG بر قیمت دارایی ها تأثیر می گذارد. با این حال، در عمل، انتخاب های سرمایه گذاری بر اساس رتبه بندی ESG هدایت می شوند، که ساخت و اختلاف بین رتبه بندی های ESG را به یک نگرانی اصلی تبدیل می کند. بنابراین، تحقیقات آتی باید تلاش کند تا مبنای تجربی تامین مالی پایدار را بهبود بخشد. محققان باید ارائه دهندگان داده را با دقت بررسی کنند و از اتکای بیش از حد به یک ارزیاب واحد به عنوان یک جامعه اجتناب کنند. با این حال، در نظر گرفتن چندین رتبه کافی نیست. این اختلاف به مقوله های خاص محیطی، اجتماعی و حاکمیتی گسترش می یابد، به این معنی که اندازه گیری پر سر و صدا برای تحقیق در مورد معیارهای ESG مانند انتشار کربن یا برابری جنسیتی نیز چالشی ایجاد می کند. برای رسیدگی به این موضوع، محققان باید روی توسعه معیارهای دسته بندی خاص خود سرمایه گذاری کنند و به طور ایده آل آنها را در دسترس دیگران قرار دهند. علاوه بر این، اثر ارزیاب سوالاتی را در مورد اقتصاد بازار رتبه بندی ESG ایجاد می کند. دلایل ساختاری یا انگیزه هایی که نیاز به درک بهتر دارند، ممکن است بر نحوه رتبه بندی شرکت ها یا دسته بندی های خاص تأثیر بگذارند. فراتر از بهبود اندازه گیری، واگرایی خود این سوال را مطرح می کند که چگونه عدم قطعیت در رتبه بندی ESG بر قیمت دارایی ها تأثیر می گذارد، موضوعی که در ادبیات مورد توجه قرار گرفته است (اوراموف و همکاران، 2021؛ گیبسون براندون، کروگر، و اشمیت، 2021). در نهایت، نتایج ما این سوال را مطرح می کند که چگونه شرکت ها به امتیازدهی متفاوت توسط ارزیاب های مختلف واکنش نشان می دهند (همچنین نگاه کنید به چاترجی، لوین، و تافل، 2009)، که تاثیرات تامین مالی پایدار بر اقتصاد واقعی را نشان می دهد.

واگرایی رتبه بندی ESG به این معنی نیست که اندازه گیری عملکرد ESG یک تمرین بیهوده است. با این حال، نشان می دهد که اندازه گیری عملکرد ESG چالش برانگیز است، توجه به داده های اساسی ضروری است، و استفاده از رتبه بندی ها و معیارهای ESG باید به دقت برای هر برنامه در نظر گرفته شود. سرمایه گذاران می توانند از روش شناسی ما برای تطبیق رتبه بندی های متفاوت استفاده کنند و تحقیقات خود را بر روی دسته هایی متمرکز کنند که رتبه بندی ها با آن مخالف هستند. برای تنظیم کننده ها، مطالعه ما به مزایای بالقوه هماهنگ سازی افشای ESG و ایجاد طبقه بندی از دسته های ESG اشاره می کند. هماهنگ کردن افشای ESG به ارائه پایه ای از داده های قابل اعتماد کمک می کند. طبقه بندی دسته بندی های ESG مقایسه و مقایسه رتبه ها را آسان تر می کند.

مقاله به شرح زیر سازماندهی شده است: بخش 2 داده ها را توصیف می کند. بخش 3 واگرایی رتبه بندی ESG را مستند می کند. و بخش 4 طبقه بندی و نحوه تخمین روش های تجمع را توضیح می دهد. در بخش 5، ما واگرایی کلی را به مشارکت های «حوزه»، «اندازه گیری» و «وزن» تجزیه می کنیم و بخش 6 اثر ارزیابی کننده را بررسی می کند. ما در بخش 7 نتیجه گیری می کنیم و پیامدهای یافته های خود را برجسته می کنیم.

2. داده ها

رتبه بندی ESG برای اولین بار در دهه 1980 به عنوان راهی برای سرمایه گذاران برای بررسی شرکت ها در مورد عملکرد محیطی، اجتماعی و حاکمیت شرکتی ظاهر شد. اولین آژانس رتبه بندی ESG، Eiris (در سال 2015 با Vigeo ادغام شد)، در سال 1983 در فرانسه تاسیس شد و 7 سال بعد، Kinder، Lydenberg و Domini (KLD) در ایالات متحده تاسیس شد. در حالی که در ابتدا به مشتریان بسیار متخصص سرمایه گذاری، از جمله سازمان های مبتنی بر ایمان، خدمات رسانی می کرد، بازار رتبه بندی ESG به ویژه در دهه گذشته به طور چشمگیری گسترش یافته است. از آنجایی که رتبه بندی های ESG پایه ای ضروری برای اکثر انواع سرمایه گذاری پایدار است، بازار رتبه بندی ESG به موازات سرمایه گذاری پایدار رشد کرد. با انتقال سرمایه گذاری پایدار از جایگاه به جریان اصلی، بسیاری از ارائه دهندگان رتبه بندی اولیه ESG توسط ارائه دهندگان داده های مالی معتبر خریداری شدند. به عنوان مثال، MSCI در سال 2010 KLD را خریداری کرد، مورنینگ استار 40 درصد از Sustainlytics را در سال 2017 خریداری کرد، Moody's Vigeo-Eiris را در سال 2019 خریداری کرد و S& P Global در سال 2019 RobecoSAM را خریداری کرد.

آژانس های رتبه بندی ESG به سرمایه گذاران اجازه می دهند شرکت ها را از نظر عملکرد ESG بررسی کنند، مانند رتبه بندی اعتباری به سرمایه گذاران اجازه می دهد شرکت ها را از نظر اعتبار بررسی کنند. با این حال، حداقل سه تفاوت مهم بین رتبه بندی ESG و رتبه بندی اعتباری وجود دارد. اول، در حالی که اعتبار نسبتاً واضح به عنوان احتمال نکول تعریف می شود، تعریف عملکرد ESG کمتر واضح است. مفهومی مبتنی بر ارزش هایی است که متنوع و در حال تکامل هستند. بنابراین، بخش مهمی از خدماتی که آژانس های رتبه بندی ESG ارائه می دهند، تفسیری از عملکرد ESG است. دوم، در حالی که استانداردهای گزارشگری مالی در قرن گذشته به بلوغ رسیده و همگرا شده اند، گزارشگری ESG در مراحل ابتدایی خود است. استانداردهای گزارشگری رقابتی برای افشای ESG وجود دارد که بسیاری از آنها داوطلبانه یا محدود به حوزه های قضایی منفرد هستند و به شرکت ها در مورد اینکه آیا و چه چیزی را گزارش کنند اختیار گسترده ای می دهند. بنابراین، رتبه بندی های ESG با جمع آوری و جمع آوری اطلاعات از طیفی از منابع و استانداردهای گزارش، خدماتی را به سرمایه گذاران ارائه می کنند. این دو تفاوت توضیح می دهند که چرا واگرایی بین رتبه بندی های ESG بسیار بارزتر از واگرایی بین رتبه بندی اعتباری است، که دومی در 99٪ همبستگی دارد. 4 سوم، ارزیاب های ESG توسط سرمایه گذارانی که از رتبه بندی استفاده می کنند، پرداخت می کنند، نه شرکت هایی که رتبه بندی می شوند، همانطور که در مورد ارزیاب های اعتباری چنین است. در نتیجه، مشکل خرید رتبه بندی، که به عنوان دلیلی بالقوه برای واگرایی رتبه بندی های اعتباری مورد بحث قرار گرفته است (به عنوان مثال، Bongaerts، Cremers و Goetzma، 2012 را ببینید)، در مورد ارائه دهندگان رتبه بندی ESG صدق نمی کند.

ما از داده های شش ارائه دهنده رتبه بندی ESG مختلف استفاده می کنیم: KLD 5، Sustainalytics، Moody’s ESG، Refinitiv، MSCI، و S& P Global. ما KLD را شامل می شویم زیرا مجموعه داده ای است که بیشتر در مطالعات دانشگاهی استفاده شده است. انتخاب ما از دیگر ارزیاب ها بر اساس ارتباط بازار بود. همه ارائه دهندگان نمونه ما به طور گسترده توسط متخصصان مالی پایدار شناخته شده و مورد استفاده قرار می گیرند. 6 ما به هر ارائه دهنده نزدیک شدیم و درخواست دسترسی به رتبه بندی ها، شاخص های اساسی و مستندات مربوط به قوانین تجمیع و پروتکل های اندازه گیری شاخص ها را کردیم.

جدول I آمار توصیفی از رتبه بندی های کل 7 و ویژگی های نمونه آنها را ارائه می دهد. سال پایه برای تجزیه و تحلیل ما سال 2014 است ، که سالی است که با بزرگترین نمونه مشترک در هنگام گنجاندن KLD نیز وجود دارد. از آنجا که بیشتر ادبیات دانشگاهی تا به امروز به داده های KLD متکی است ، مهم است که آن را در مطالعه ما بگنجانیم. ما همچنین نتایج خود را برای سال 2017 بدون KLD تأیید می کنیم. پانل A نمونه کامل را نشان می دهد ، جایی که تعداد بنگاه ها از 1665 تا 9،662 متغیر است. پانل B نمونه مشترک 924 بنگاه را نشان می دهد. میانگین و میانگین رتبه بندی ESG در نمونه مشترک برای همه ارائه دهندگان بیشتر است ، این نشان می دهد که نمونه متعادل تمایل به کاهش شرکت های با عملکرد پایین دارد. برای تجزیه و تحلیل بیشتر ما ، ما نمونه مشترک را به میانگین صفر و واریانس واحد در سطح مقطع عادی می کنیم.

آمار توصیفی از رتبه بندی های کل (سطح ESG) در سال 2014 برای شش آژانس رتبه بندی. پانل A داده ها را برای نمونه کامل و پانل B برای نمونه مشترک نشان می دهد. در جدول I آمار توصیفی از رتبه بندی های کل 7 و ویژگی های نمونه آنها ارائه شده است. سال پایه برای تجزیه و تحلیل ما سال 2014 است ، که سالی است که با بزرگترین نمونه مشترک در هنگام گنجاندن KLD نیز وجود دارد. از آنجا که بیشتر ادبیات دانشگاهی تا به امروز به داده های KLD متکی است ، مهم است که آن را در مطالعه ما بگنجانیم. ما همچنین نتایج خود را برای سال 2017 بدون KLD تأیید می کنیم. پانل A نمونه کامل را نشان می دهد ، جایی که تعداد بنگاه ها از 1665 تا 9،662 متغیر است. پانل B نمونه مشترک 924 بنگاه را نشان می دهد. میانگین و میانگین رتبه بندی ESG در نمونه مشترک برای همه ارائه دهندگان بیشتر است ، این نشان می دهد که نمونه متعادل تمایل به کاهش شرکت های با عملکرد پایین دارد. برای تجزیه و تحلیل بیشتر ما ، ما نمونه مشترک را به میانگین صفر و واریانس واحد در سطح مقطع عادی می کنیم.