اثر اقتصادی

ویران کننده ترین تأثیر افسردگی بزرگ ، رنج انسان بود. در یک دوره زمانی کوتاه ، تولید جهان و استانداردهای زندگی به طرز فجیعی کاهش یافته است. به همان اندازه که یک چهارم نیروی کار در کشورهای صنعتی نتوانست در اوایل دهه 1930 کار پیدا کند. در حالی که شرایط تا اواسط دهه 1930 شروع به پیشرفت کرد ، بهبودی کل تا پایان دهه انجام نشد.

رکود بزرگ و پاسخ سیاست نیز اقتصاد جهان را به روش های اساسی تغییر داد. بدیهی است که ، در صورت عدم ایجاد ، پایان استاندارد بین المللی طلا ، عجله کرد. اگرچه پس از جنگ جهانی دوم تحت سیستم برتون وودز ، سیستم نرخ ارز ثابت بازگردانده شد ، اما اقتصادهای جهان هرگز با محکومیت و اشتیاق که آنها به استاندارد طلا آورده بودند ، آن سیستم را پذیرفتند. تا سال 1973 ، نرخ ارز ثابت به نفع نرخ شناور رها شده بود.(همچنین به پول مراجعه کنید.)

هر دو اتحادیه کارگری و دولت رفاه در دهه 1930 بطور قابل توجهی گسترش یافتند. در ایالات متحده ، عضویت اتحادیه بین سالهای 1930 و 1940 بیش از دو برابر شد. این روند با بیکاری شدید دهه 1930 و تصویب قانون روابط ملی کار (واگنر) (1935) تحریک شد ، که باعث چانه زنی جمعی می شد. ایالات متحده همچنین از طریق قانون تأمین اجتماعی (1935) جبران بیکاری و بیمه سن و بازماندگان را تأسیس کرد ، که در پاسخ به سختی های دهه 1930 تصویب شد. مشخص نیست که آیا این تغییرات سرانجام در ایالات متحده بدون رکود بزرگ رخ داده است. بسیاری از کشورهای اروپایی افزایش قابل توجهی در عضویت در اتحادیه تجربه کرده بودند و قبل از دهه 1930 حقوق بازنشستگی دولتی را تأسیس کرده بودند. با این حال ، هر دوی این روند در اروپا در دوران رکود بزرگ شتاب گرفتند.

در بسیاری از کشورها ، مقررات دولتی اقتصاد ، به ویژه بازارهای مالی ، در دهه 1930 به میزان قابل توجهی افزایش یافت. به عنوان مثال ، ایالات متحده در سال 1934 کمیسیون اوراق بهادار و بورس (SEC) را برای تنظیم مسائل جدید سهام و شیوه های معاملات بازار سهام تأسیس کرد. قانون بانکی در سال 1933 (همچنین به عنوان قانون شیشه استاگال نیز شناخته می شود) بیمه سپرده را در ایالات متحده تأسیس کرد و بانک ها را از تحریم یا معامله در اوراق بهادار منع کرد. بیمه سپرده ، که تا بعد از جنگ جهانی دوم در سراسر جهان رایج نشد ، به طور موثری وحشت بانکی را به عنوان یک عامل تشدید کننده در رکود اقتصادی در ایالات متحده پس از سال 1933 حذف کرد.

بیشتر از بریتانیکا علل افسردگی بزرگ

رکود بزرگ همچنین نقش مهمی در تدوین سیاست های کلان اقتصادی در نظر گرفته شده برای تحریک رکودهای اقتصادی و برآورده ها داشت. نقش اصلی کاهش هزینه ها و انقباض پولی در افسردگی ، جان مینارد کینز ، اقتصاددان انگلیس را به وجود آورد تا ایده هایی را در تئوری عمومی اشتغال ، بهره و پول خود ایجاد کند (1936). نظریه کینز حاکی از آن است که افزایش در هزینه های دولت ، کاهش مالیات و گسترش پولی می تواند برای مقابله با افسردگی استفاده شود. این بینش ، همراه با یک اجماع فزاینده مبنی بر اینکه دولت باید برای تثبیت اشتغال تلاش کند ، از دهه 1930 منجر به سیاست های فعال بیشتری شده است. قانونگذاری ها و بانکهای مرکزی در سراسر جهان اکنون به طور معمول سعی در جلوگیری از رکود اقتصادی دارند. این که آیا چنین تغییری بدون افسردگی رخ داده است ، دوباره یک سؤال عمدتاً غیرقابل پاسخ است.

فرهنگ و جامعه در رکود بزرگ

هیچ دهه در قرن بیستم برای مردم در سراسر جهان از دهه 1930 وحشتناک تر نبود. آسیب های دهه شامل اختلال اقتصادی ، ظهور توتالیتاریسم و آینده (یا حضور) جنگ بود. با این وجود ، این دهه به روش های مختلف در مناطق مختلف جهان به یاد می آید. برای مردم ایالات متحده ، دهه 1930 به طور غیرقابل انکار سن رکود بزرگ بود. هراس بانکی ایمان به سیستم اقتصادی را نابود کرد و بیکاری ایمان به آینده را محدود کرد. بدترین خشکسالی در تاریخ مدرن آمریکا در سال 1934 دشتهای بزرگ را به خود جلب کرد. طوفان های بادی که خاک سطحی را از میلیون ها هکتار سلب می کردند ، کل منطقه را به یک کاسه گرد و غبار وسیع تبدیل کردند و محصولات زراعی و دام را در مقادیر بی سابقه ای نابود کردند. در نتیجه ، حدود 2. 5 میلیون نفر از کشورهای دشت فرار کردند ، بسیاری از آنها به کالیفرنیا محدود شدند ، جایی که وعده آفتاب و زندگی بهتر اغلب با واقعیت کار کمیاب و ضعیف به عنوان کارگران مزرعه مهاجر برخورد می کردند.

برای آمریکایی ها ، دهه 1930 همیشه تصاویری از نان ، فروشندگان سیب در گوشه های خیابانی ، کارخانه های تعطیل شده ، فقر روستایی و به اصطلاح هوورویل (نامگذاری شده برای رئیس جمهور هربرت هوور) را احضار می کند ، جایی که خانواده های بی خانمان در پناهگاه هایی که از چوب های نجات یافته پناه می گرفتند ، پناه می بردند.، مقوا و قلع. این زمانی بود که هزاران نوجوان راننده شدند. بسیاری از ازدواج ها به تعویق افتاد و درگیری ها قابل تعویض بود. نرخ تولد کاهش یافت. و کودکان به سرعت بزرگ شدند و اغلب مسئولیت های بزرگسالان را بر عهده می گرفتند اگر نه نقش آسایشگر والدین ناامید کننده خود. این زمانی بود که تعداد زنان در محیط کار در واقع افزایش یافته است ، که به خانواده های نیازمند کمک می کرد اما فقط به فشار روانی بر روی مرد آمریکایی ، "نان آور" سنتی خانواده آمریکایی افزود. این زمانی بود که یکی از محبوب ترین آهنگ ها "برادر ، آیا می توانید از یک سکه استفاده کنید؟"

نگرانی های جهانی

در عوض ، خاطرات اروپایی ها نه به دلیل مشکلات اقتصادی آنها ، که قابل توجه بودند ، بلکه توسط طلسم آدولف هیتلر و تلاش وی برای تسخیر قاره اروپا مورد تعقیب قرار می گیرند. البته رکود بزرگ ، محیط کاملی - بی ثباتی سیاسی و یک جمعیت ویرانگر و آسیب پذیر اقتصادی - برای توقیف نازی ها از قدرت و ساختمان امپراتوری فاشیستی ایجاد کرده بود. در نتیجه ، این گسترش توتالیتاریسم بود و نه مشکلات اقتصادی که ذهن اروپایی ها را در دهه 1930 به خود جلب کرد. اوضاع در آسیا مشابه بود ، جایی که مجازات شهری و روستایی یک ویژگی طبیعی زندگی اقتصادی بود. علاوه بر این ، دهه دهه 1930 برای همیشه با گسترش و وحشیگری امپریالیسم ژاپن مرتبط است. بنابراین ، در حالی که آمریکایی ها در طی بیشتر دهه با مشکلات داخلی خود مشغول به کار بودند ، اروپایی ها و آسیایی ها مشکلات دیگری برای مقابله با آن داشتند.

علاوه بر این ، معضلات متمایز اقتصادی دهه 1930 برای آمریکایی ها جدید بود ، عمدتاً به این دلیل که تجربیات تاریخی آنها در سایر نقاط جهان بسیار متفاوت بود. به عنوان مثال ، هنگامی که جورج اورول نویسنده انگلیسی در سال 1937 جاده Wigan Pier را منتشر کرد ، او در حال توصیف یک مشکل قدیمی بود: ساختار طبقاتی و تأثیر بسیار یادبود آن بر کارگران انگلیس. اما هنگامی که نویسندگان آمریکایی مانند ادموند ویلسون و جان اشتاینبک در مورد خطوط مونتاژ خاموش در دیترویت یا خروج اوکیز (اوکلاهومان ها که توسط کاسه گرد و غبار آواره شده اند) به کالیفرنیا نوشتند ، آنها چیز جدیدی را توصیف می کردند: شکست نزدیک به مدتاقتصاد قبلاً مرفه. آمریکایی ها توسط "افسردگی بزرگ" خود جذب شدند زیرا آنها قبلاً هرگز با چنین شکست گسترده اقتصادی روبرو نشده بودند. به همین دلیل است که آنها برخلاف همتایان خارجی خود ، حتی تا پایان دهه 1930 حتی در مورد رویکرد جنگ یا خطرات توتالیتاریسم فکر نکردند.

اما مهم نیست که آمریکایی های عایق در طول دهه بیشتر ، جهان در دهه 1930 به سواحل خود رسیدند. در لحظه ای که آمریکایی ها نگران اقتصاد خود ، روشنفکران اروپایی ، دانشمندان ، دانشمندان ، هنرمندان و فیلمسازان بودند ، به معنای واقعی کلمه برای زندگی خود مشغول بودند. مکانی که بسیاری از آنها به آن دویدند ایالات متحده بود.

مهمترین واقعه در تاریخ فرهنگ اروپایی در دهه 1930 این خونریزی گسترده استعداد بود. هیچ کس بیشتر از هیتلر مسئول تغییر تعادل فرهنگی قدرت بین اروپا و ایالات متحده نبود. از لحظه ای که وی در سال 1933 قدرت را در آلمان به عهده گرفت ، کتاب او سوزاندن ، اخراج وی به دانشمندان یهودی در دانشگاه های آلمان ، حمله وی به هنر مدرن و فتح او در اروپا در اواخر دهه ، برجسته ترین اعضای روشنفکران اروپایی را مجبور کردبرای فرار ، بسیاری از آنها ابتدا به فرانسه ، سپس به ایالات متحده. حتی یک فهرست جزئی از مهاجران به آمریکا در دهه 1930 فوق العاده است. از جمله دانشمندان طبیعی (که بیشتر آنها در ساخت بمب اتمی مؤثر بودند) آلبرت انریکو فرمی ، ادوارد تلر ، لئو سیلارد و هانس بته بودند. دانشمندان علوم اجتماعی شامل اریک اریکسون ، هانا آرنت ، اریش فریسم ، پل لازرسفلد و تئودور آدورنو بودند. فیلسوفانی مانند پل تیلیچ و هربرت مارکوز نیز مانند رمان نویسان و نمایشنامه نویسان مانند توماس مان ، ولادیمیر نابوکوف و برتولت برشت نیز مهاجرت کردند. نوازندگان و آهنگسازان شامل ایگور استراوینسکی ، بیلا بارتک ، آرنولد شونبرگ ، پل هندیمیت و کورت ویل بودند. در میان معماران والتر گروپیوس و لودویگ میس وان در روه بودند. نقاشان و مجسمه سازان نیز به ویژه مارک چگال ، پیت موندریان و مارسل دوچامپ باقی مانده اند. و در میان کسانی که خانه ای را در هالیوود پیدا کردند (و به تغییر) کمک کردند ، فریتز لانگ و بیلی وایلدر - به ذکر کارگردان مجارستانی مایکل کورتیز ، که کازابلانکا افسانه ای وی (1942) تا حدودی ادای احترام به بازیگران پناهندگان اروپایی بود ، از پیتر لورر بود. به اینگرید برگمن.

نکته قابل توجه ، همه افرادی که به دنبال ورود به ایالات متحده به عنوان پناهندگان آلمان هیتلر بودند ، دانشمندان ، هنرمندان ، دانشمندان یا نوازندگان برجسته نبودند. بیشتر افراد اروپایی متوسط بودند ، اما در طول کنگره دهه 1930 تصمیم گرفتند که قوانین مهاجرت را آزاد نکنند تا بیش از حداقل سهمیه ورود به آنها اجازه دهد.

در نتیجه مهاجرت عظیم فکری و هنری ، تا اواخر دهه 1930 نیویورک سیتی و هالیوود جایگزین پاریس و وین به عنوان خانه فرهنگ غربی شدند - درست همانطور که واشنگتن ، D. C ، لندن و برلین را به عنوان مرکز غربی جایگزین می کندسیاست و دیپلماسی در پایان جنگ جهانی دوم. برای درک آمریکایی که به یک ابرقدرت پس از جنگ ، از نظر فرهنگی و همچنین سیاسی تبدیل شد ، لازم است درک کنیم که ایالات متحده چگونه به تجربیات مفرد خود از رکود بزرگ در دهه 1930 پاسخ داده و از بین رفته است.